محرم
امام حسين فرمود: عاقل، با کسي که مي ترسد او را دروغگو پندارد هم سخن نمي شود، از کسي که مي ترسد او را رد کند درخواستي نمي کند، به کسي که مي ترسد او را بفريبد تکيه نمي نمايد و به کسي که به اميد او اطميناني نيست اميد نمي بندد.
***
شکوۀ تاریخ بسیار است از بیدادها..........سینه ای لبریز دارد زآتشین فریادها
این خبرپرداز دیرین در گذرگاه زمان.......... خون نگاری کرده در بسیاری از رخدادها
روی گردان هست از خودکامِگان فتنه جو ..........منزجر از حاکمان جُور و استبدادها
گاه از بیداد فرعون است بر موسی خجل..........گاه نفرین می کند بر سیرت شدادها
شرم دارد از بیان ماجرای رنج نوح ........... سخت بیزار است از قوم ثمود و عادها
در نخستین زآنچه از قابیل بر هابیل رفت ........... طرح نوپای عداوت افکنَد بنیادها
تا جهان بوده ست و این بوده ست کز نامردمان ........... می رسد بر صاحبان زور و زر امدادها
حق میان تنگنای جُورِ باطل منزوی ........... در سیَه چال ستم زندانیند آزادها
می نهد نمرود ابراهیم را بر منجنیق .......... تا به نارِ کین دهد خاکسترش بر بادها
خون یحیی را میان تشت میریزند چون .......... جُرمِ یحیای نبی نهی است از افسادها
حق و باطل بوده در هر عصر و دوران در ستیز .......... رادمردان جان و سر دادند بر میعادها
روزگاران در خود از این ظلم سنگین تر ندید .......... زآنچه بر آل محمد(ص) رفت از بیدادها
تا قیامت قصه ی مظلومی آل عبا ............ زنده می ماند به همراه زمان در یادها
نازنین رویان زهرا(س) را زِتن سر می بُرند ............ افکنَند از پایِ در خون قامت شمشادها
بَهر قتل یک تنِ تنها میان قتلِگاه ............ پیش می تازند و چون درندگان جلادها
دین به دنیادادگان در اشتیاق مُلکِ رِی ............ می کنند اجرای فرمان حرامی زادها
مرگ بر قدّاره بندان ، ننگ و نفرین بر یزید ........... زنده باد آزادمردی از حسین در یادها
تن به ایثار و شهادت می دهد مولای ما ........... تا شکوفاند گل بیرنگ استعدادها
آنچه ما آموختیم از مکتب سرخ حسین(ع) .............. هیچ دانشجو فرا نگرفت از استادها
سرور آزادمردان با قیام کربلا ............... بر بلندای قرون زد پرچم ارشادها
یعنی ای انسان نباید رفت زیر بار ظلم ............. خصلت ذلت پذیری نیست خوی رادها
ای مسلمان تا توانی با ستم پیکار کن ............... برکن از بُن ریشه ی طلقِ ستم بنیادها
آنکه در احیای حق شهد شهادت می چشد ............ فانی فالله ست ، با مرگش بُوَد میلادها(مرحوم عبدالحسین عتیق از بهبهان)
(خوشبختی و اصغری)
